Green Dragon έγραψε:Μα μέχρι εκεί φτάνει ο κομμουνισμός (να παρέχει τα στοιχειώδη και μόνο), εκεί εξαντλείται η δυναμική του. Δεν πάει πιο πέρα, φάνηκε αυτό ξεκάθαρα, σε τοσες χώρες εφαρμόστηκε, τι διάβολο, το δείγμα είναι επαρκέστατο.
Αυτό που φάνηκε ήταν ότι με την κατάρρευση του υπαρκτού άρχισε να ξηλώνεται το κοινωνικό κράτος στις καπιταλιστικές χώρες. Η δυτική Ευρώπη ας πούμε σήμερα δεν έχει καμιά σχέση με τον παράδεισο των 60ς και 70ς. Η ίδια αυτή περίοδος είναι περίοδος όπου η σοσιαλιστική οικονομία κάλπαζε και ο σοασιαλισμός ασκούσε τεράστια επιρροή στους εργάτες των καπιταλιστικών χωρών.
Απο την κατάρρευση και μετά, τα κοινωνικά κράτη υποχωρούν και η σοσιαλδημοκρατία έχει πεθάνει, δεν υπάρχει πια, γιατί απλά δεν υπάρχει ανάγκη να υπάρχει. Δεν υπάρχουν σήμερα τεράστιες εργατικές απεργίες στην δύση, οι εργάτες και νέοι δεν είναι πολιτικοποιημένοι όπως τότε, αλλά κάθονται μοιρολατρικά στα τέσσερα να τους σκίζει ο φιλελευθερισμός τα μπουριά.
Η πορεία της σοσιαλιστικής οικονομίας αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο από αυτό που λες. Απέδειξε ότι υπάρχει και ένα άλλο μοντέλο οικονομικής-παραγωγικής οργάνωσης που μπορεί να είναι λειτουργικό. Αυτό, δεν ήταν δεδομένο μέχρι τότε. Το ότι σοσιαλιστικές οικονομίες υπήρξαν επί μακρόν, υπό αυτές τις συνθήκες και με την προσφορά που είχαν, ως πείραμα αποδεικνύει το δυνατό του εγχειρήματος και όχι το αντίθετο.
Επί του συγκεκριμένου, δεν κατάλαβα που διαφωνείς. Η Κούβα χωρίς πετρέλαιο ήταν και είναι καλύτερη χώρα για να ζεις σε σχέση με την Βενεζουέλα, προ-, επί- ή μετά- Τσάβες.
Σκέψου την Κούβα σήμερα. Έχει ένα ΑΕΠ 80 δις. Aν είχε τα έσοδα απο τις εξαγωγές πετρελαίου που έχει η Βενεζουέλα (35 δις σήμερα, πολύ περισσότερα πριν πέσουν οι τιμές) θα ήταν μια διαφορετική χώρα, κατά πολύ ανώτερη.
Ρίξε μια ματιά στην διάρθρωση των δύο αυτών οικονομιών. Η Κούβα έχει βιοτεχνολογία, παράγει φάρμακα, έχει ελαφριά βιομηχανία, πρότυπο εκαπιδευτικό σύστημα, οργανωμένο σύστημα υγείας, κλπ. Πλούτος δεν υπάρχει, αλλά δεν υπάρχουν φαβέλες. Αυτό στο άβαφο σπίτι με το φανελάκι και την σαγιονάρα που βλέπεις στις φώτο Κούβας, έχει πάει σχολείο, αν αρρωστήσει δεν θα τον πάνε στο Μεμόριαλ Χόσπιταλ, αλλά θα τύχει περίθαλψης και δεν θα πεθάνει στο σπίτι του με τον μάγο να κάνει βουντού να τον σώσει, τα παιδιά του θα σπουδάσουν, βρέξει-χιονίσει έχει τουλάχιστον τα βασικά ήδη διατροφής, μπορεί να πάει σε συναυλίες με ποιοτική μουσική, στο θεάτρο, κοκ.
Πάρε τώρα την Βενεζουέλα. Μια μικρή δράκα υπερπλούσιων, μια μικρή μεσαία τάξη και μετά το χάος. Φαβέλα, αμορφωσιά, ανεργία, μηδαμινή πρόσβαση σε υπηρεσίες κλπ.
Ο Τσάβεζ, αντί απλά να μοιράζει μετρητά θα έπρεπε να τα επενδύσει με σχέδιο για την ανάπτυξη της οικονομίας του. Δεν το έκανε και είναι συγχώρητος γιατί είχε μεγάλα κεφάλαια στα χέρια του. Στην Βενεζουέλα δεν υπήρξε σοσιαλιστική οικονομία, αλλά σοσιαλδημοκρατία τριτοκοσμικού τύπου.
Αντίθετα οι Κουβανοί, με τα ελάχιστα οικονομικά μέσα που διαθέτουν, και υπό εμπάργκο, κατάφεραν να κάνουν τις βέλτιστες επενδύσεις. Και αυτό λόγω κεντρικού σχεδιασμού, το κράτος επένδυσε στοχευμένα και πέτυχε, αντί είτε να μειώνει φόρους και να επαφίεται στην καλοσύνη κάποιων ολιγαρχών, είτε να μοιράζει μετρητά σε φαβέλες για να γλυκάνει ψηφοφόρους.
Το ίδιο επιτυχημένες επενδύσεις και ανάπτυξη πετυχαίνει και η Β. Κορέα. Το 90 πεθαίναν απο την πείνα, σήμερα αναπτύσσονται και παρουσιάζουν τεχνολογικά επιτεύγματα που θεωρητικά ήταν αδύνατα για το μέγεθος της οικονομίας τους. Με Τζουτσέ, Σονγκούν και Τσονγκσάν-νι. Σήμερα η χώρα αυτή έχει πυραυλική τεχνολογία, όπλα μαζικής καταστροφής, ενεργειακό ατομικό πρόγραμμα, φαγητό, εκπαίδευση, πολιτισμό για τους κατοίκους της. Αξιοπρέπεια, περηφάνια.
Στα αμέσως επόμενα χρόνια η χώρα θα αποκτήσει πυραύλους με βεληνεκές που θα φτάνει τις ΗΠΑ, επαρκή αριθμό ατομικών κεφαλών (καμιά 100αρια), υποβρύχια με πυραύλους για 2ο πλήγμα. Κοντολογίς θα αποκτήσει πλήρης πυρηνική αποτροπή, θα λύσει μια για πάντα το πτόβλημα άμυνας. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα έχει πια ανάγκη να συντηρεί τόσο μεγάλες συμβατικές δυνάμεις, απελευθερώνοντας περεταίρω πόρους για επενδύσεις στην βιομηχανία. Θα έχει επίσης εργοστάσια ηλεκτροπαραγωγής με ατομικη ενέργειας, λύνοντας το ενεργειακό της μια για πάντα.
Σε μερικά χρόνια θα παρακαλάτε να ζήσeτε εκεί.
