Γιατί λείπουν εκατοντάδες χιλιάδες εργατικά χέρια

[Προέλλην]

«Λείπουν χιλιάδες εργατικά χέρια από την ελληνική αγορά εργασίας». «Οι Ελληνες δεν δέχονται να κάνουν χειρωνακτικές δουλειές». «Οι ανάγκες για ξένους εργάτες αυξάνονται, ενώ η ανεργία μειώνεται – Το ελληνικό παράδοξο». «Οι Αλβανοί φεύγουν, οι Πακιστανοί έρχονται».

Πρόκειται για πηχυαίους τίτλους, που –κάποιοι στην υπερβολή τους– προσπαθούν να περιγράψουν το φαινόμενο της έλλειψης προσωπικού στη χώρα μας, ενός κατά γενική ομολογία δύσκολου, πολυπαραγοντικού προβλήματος, που δεν είναι όμως μόνον ελληνικό. Ο ίδιος ο αρμόδιος υπουργός Εργασίας Αδωνις Γεωργιάδης προσπαθώντας να περιγράψει το φαινόμενο, δηλώνει όπου σταθεί κι όπου βρεθεί ότι ενώ ως υπουργός Ανάπτυξης δεχόταν αιτήματα από ανέργους ώστε να βοηθήσει να βρουν δουλειά, πλέον, ακούει από επιχειρηματίες την ίδια επωδό: «Δεν βρίσκουμε προσωπικό».

Κι ενώ θα πίστευε κανείς ότι τα αιτήματα αφορούν μόνον τον πρωτογενή τομέα, με αιχμή τη συγκομιδή προϊόντων, όπως είναι οι ελιές, τα μήλα, οι φράουλες κ.λπ., όπου η παραγωγή δεν είναι μηχανοποιημένη, η αλήθεια τον διαψεύδει: οι ανάγκες είναι παντού. Στις επιχειρήσεις του τουρισμού και στην εστίαση, στις βιομηχανίες και στις βιοτεχνίες, στις κατασκευές, στα τεχνικά επαγγέλματα, στα σούπερ μάρκετ, στις πωλήσεις, στις υπηρεσίες, αλλά και στις άκρως εξειδκευμένες θέσεις της πληροφορικής, του προγραμματισμού και ούτω καθ’ εξής.

Η πρόσφατη νομοθετική παρέμβαση της κυβέρνησης και ο θόρυβος που δημιούργησε, καταδεικνύουν και την αναγκαιότητα εξεύρεσης εργαζομένων, σχεδόν με κάθε τρόπο, καθώς η ελληνική οικονομία αποδείχθηκε ανθεκτική έναντι των εξωτερικών κραδασμών, ενώ η εφαρμογή του Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας θα συνεχίσει να υποστηρίζει τις επενδύσεις. Ετσι, η απασχόληση προβλέπεται να ενισχυθεί περαιτέρω, αν και με πιο ήπιο ρυθμό σε συνάρτηση με την οικονομική δραστηριότητα, η μείωση της ανεργίας θα συνεχιστεί και μένει να αποδειχθεί εάν θα ισχύσει τελικά ο πλέον γνωστός οικονομικός νόμος της αγοράς, περί της προσφοράς και της ζήτησης, αναφορικά με τους μισθούς, που παραδόξως παραμένουν χαμηλοί σε σχέση με τη ζήτηση εργασίας[/b].

Σε αυτό το περιβάλλον, η αναζήτηση των λόγων που οι επιχειρήσεις μένουν χωρίς προσωπικό και οι άνεργοι χωρίς δουλειές αναδεικνύεται ως αναγκαία συνθήκη για την επίλυση ενός προβλήματος που, σύμφωνα με τους ειδικούς, θα συνεχίσει να προκαλεί… πονοκέφαλο σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς, για αρκετά χρόνια ακόμη. Αλλωστε, η δημογραφική μείωση του πληθυσμού αναπόφευκτα θα περιορίσει την οικονομική ανάπτυξη της χώρας, ενώ οι εγγενείς αδυναμίες του εγχώριου εκπαιδευτικού μας συστήματος αναμένεται να εξακολουθήσουν να δυσκολεύουν την επίλυση ενός εξαιρετικά σύνθετου προβλήματος. Και βέβαια, δεν θα πρέπει να παραγνωριστεί ο ρόλος των σύγχρονων κοινωνικοπολιτικών συνθηκών, που αναπόφευκτα διαμορφώνουν νέες τάσεις και συμπεριφορές κυρίως όσον αφορά τους νέους εργαζομένους.

Στην οικοδοµή οι εργάτες είναι δυσεύρετοι, ενώ οι περισσότεροι πρώην αλλοδαποί εργάτες τώρα έχουν γίνει εργολάβοι και οι υπόλοιποι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα µας.
[b]Πρώτη και βασική αιτία του προβλήματος είναι, όπως επισημαίνουν όλοι οι ειδικοί με τους οποίους συνομίλησε η «Κ», η αναντιστοιχία δεξιοτήτων μεταξύ προσφοράς και ζήτησης (skills mismatch). Οπως τονίζει ο διοικητής της Δημόσιας Υπηρεσίας Απασχόλησης (ΔΥΠΑ) Σπύρος Πρωτοψάλτης, τα συστήματα εκπαίδευσης και κατάρτισης διαχρονικά δεν είναι συνδεδεμένα με τις ανάγκες της αγοράς εργασίας, την ίδια στιγμή που προχωράει ταχύτατα η ψηφιακή και πράσινη μετάβαση της οικονομίας.

Σε αυτό το σημείο βέβαια πρέπει να προστεθεί και το εξής παράδοξο, σημειώνει ο γενικός διευθυντής του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ Χρήστος Γούλας: Η ελληνική αγορά εργασίας συνιστά μια ιδιότυπη εξαίρεση στον κανόνα προσφοράς – ζήτησης. Εκεί που η μειωμένη προσφορά δεξιοτήτων εκ μέρους των εργαζομένων θα έπρεπε να προκαλεί αύξηση των προσφερόμενων μισθών, στην Ελλάδα τα αποτελέσματα εμφανίζονται εντυπωσιακά αντίστροφα: η έλλειψη δεξιοτήτων μεταφράζεται στην καθήλωση του μέσου ετήσιου μισθού στην τελευταία θέση της κατάταξης σε σχέση με το σύνολο των χωρών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. «Ισως οι Ελληνες εργοδότες προσφεύγουν σε έναν λανθασμένο ορισμό της κατάστασης», εξηγεί στην «Κ» ο κ. Γούλας, εκτιμώντας ότι είναι πολύ πιθανό να βαφτίζουν ως «έλλειμμα δεξιοτήτων» το έλλειμμα παρεχόμενων κινήτρων, κυρίως μισθολογικών, και την παρεπόμενη δική τους αδυναμία να προσελκύσουν ειδικευμένους εργαζομένους.

Χαμηλές απολαβές

Οι μη ελκυστικές συνθήκες εργασίας και οι χαμηλές απολαβές σε πολλούς κλάδους, ειδικότητες, θέσεις και επιχειρήσεις είναι επίσης ένας σημαντικός λόγος που μαζί με την έλλειψη συλλογικών διαπραγματεύσεων και τη χαμηλή κάλυψη των εργαζομένων από συλλογικές συμβάσεις επιτείνουν το πρόβλημα. Μάλιστα, όπως επισημαίνει στην «Κ» η αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθύντρια του Ινστιτούτου Εμπορίου και Υπηρεσιών της ΕΣΕΕ (ΙΝΕΜΥ ΕΣΕΕ) Βάλια Αρανίτου, η άνοδος του βιοτικού επιπέδου που παρατηρείται στη χώρα μας τις τελευταίες πολλές δεκαετίες είχε ως αποτέλεσμα τη διαφοροποίηση των κοινωνικοοικονομικών προτύπων, και κυρίως ως προς το τι οι άνθρωποι θεωρούν καλύτερο σε σχέση με το βιοτικό τους επίπεδο, το οικονομικό και κοινωνικό τους στάτους αλλά και την ποιότητα ζωής τους.

Ετσι, δύσκολα ένας νέος θα πάει σήμερα να μαζέψει ελιές ή φράουλες, τονίζει χαρακτηριστικά. Κάτι που επισήμανε και ο υπουργός Εργασίας Αδωνις Γεωργιάδης, όταν δήλωσε ότι οι Ελληνες δεν θέλουν να κάνουν χειρωνακτικές εργασίας, παραθέτοντας ως παράδειγμα το γεγονός ότι από το 2021 υπάρχει διάταξη που προβλέπει τη δυνατότητα των μακροχρόνια ανέργων να λαμβάνουν επιδότηση της τάξης των 50 ευρώ την ημέρα συν τον μισθό που θα τους δίνει ο εργοδότης που θα τους προσλάβει για να κάνουν αγροτικές εργασίες, χωρίς να χάσουν την κάρτα του μακροχρόνιου ανέργου και μέχρι σήμερα δεν έχει κάνει χρήση της διάταξης αυτής ούτε ένας άνεργος.

Το πρόγραμμα μεταφοράς ανέργων από τη Δ. Μακεδονία στην Κρήτη, για να μαζευτούν οι ελιές, απέτυχε. Υπέβαλαν αίτηση μόλις 30 άτομα και τελικά δέχθηκαν να πάνε τρεις.

Σημαντική αιτία θεωρεί ο διοικητής της ΔΥΠΑ Σπύρος Πρωτοψάλτης και τη χωρική αναντιστοιχία μεταξύ των περιοχών που βρίσκονται οι δουλειές και αυτών που κατοικούν οι άνεργοι (spatial mismatch). Μάλιστα, σύμφωνα με τον κ. Πρωτοψάλτη, η έλλειψη πρόσβασης αλλά και η ανυπαρξία κουλτούρας κινητικότητας αποτελούν εμπόδιο για τη σύζευξη προσφοράς και ζήτησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε περιοχές όπως η Μάνδρα, η Μαγούλα και η Ελευσίνα, όπου υπάρχει μεγάλη ανάγκη για εργαζομένους, δεν υπάρχει ικανοποιητική σύνδεση των συγκεκριμένων περιοχών με την υπόλοιπη Αττική, με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με αποτέλεσμα οι άνεργοι να αρνούνται να πάνε να εργαστούν. Αντίστοιχα, καθώς οι Ελληνες δύσκολα φεύγουν από τον τόπο διαμονής τους για να πάνε κάπου αλλού –εκτός Αττικής– να εργασθούν, το πρόγραμμα μεταφοράς ανέργων από τη Δυτική Μακεδονία στην Κρήτη, προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες για το μάζεμα των ελιών, απέτυχε. Σύμφωνα με πληροφορίες, υπέβαλαν αίτηση μόλις 30 άτομα και τελικά δέχθηκαν να πάνε –με επιδότηση της μεταφοράς, της στέγασης και της εργασίας– δύο με τρεις άνεργοι.

Στις επιπλέον αιτίες του προβλήματος συγκαταλέγονται μεταξύ άλλων:

• Οι διακρίσεις στις πρακτικές προσλήψεων, όπως η διάκριση λόγω ηλικίας ή φύλου, που δυστυχώς δεν έχουν εκλείψει.

• Η έλλειψη πληροφόρησης.

• Η έλλειψη κοινωνικών δομών όπως φύλαξης παιδιών ή ηλικιωμένων κ.λπ. οδηγεί σε άρνηση κυρίως των γυναικών να βγουν στην αγορά εργασίας. Οπως χαρακτηριστικά δηλώνει η κ. Αρανίτου, «κοστίζει περισσότερο το να δουλεύουν δύο σε μια οικογένεια παρά ένας με καλύτερο μισθό, αφού το κόστος για την κάλυψη αναγκών όπως φύλαξη και διάβασμα παιδιών, εξυπηρέτηση υπερηλίκων κ.λπ. είναι υψηλότερο από τον δεύτερο μισθό».

• Η πολύ ακριβή καθημερινότητα, σε ενοίκια, διατροφή, είδη πρώτης ανάγκης και μετακινήσεις.

• Το υψηλό μη μισθολογικό κόστος που αυξάνει τη μαύρη εργασία, η οποία είναι φθηνότερη και χωρίς δεσμεύσεις.

• Η ανάγκη εξισορρόπησης οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής, τάση που αναπτύχθηκε ιδιαίτερα μετά το σοκ της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης που προκάλεσε η πανδημία του κορωνοϊού.

• Το πρόβλημα στην παραγωγική δομή της ελληνικής οικονομίας: Στη χώρα μας δύο στις τρεις επιχειρήσεις συνεχίζουν να βασίζονται στην ένταση εργασίας και όχι στην ένταση γνώσης και την καινοτομία.

• Ο ιδιαίτερα χαμηλός δείκτης επενδύσεων παγίων.

• Η μειούμενη μεν, συνεχιζόμενη δε, εκροή ανθρώπινου κεφαλαίου στο εξωτερικό, χωρίς άμεσα προβλεπόμενη ανάκτηση των εκροών που σημειώθηκαν τα χρόνια της κρίσης.

Σε πρωτογενή τομέα, τουρισμό, κατασκευές, οι μεγαλύτερες ανάγκες

Περίπου 400.000 αιτήματα για την κάλυψη κενών θέσεων εργασίας από ξένους δέχθηκε επισήμως το υπουργείο Εργασίας, με τις μεγαλύτερες ανάγκες να προέρχονται από τον πρωτογενή τομέα και να ακολουθούν ο τουρισμός και τα καταλύματα, οι κατασκευές, αλλά και η βιομηχανία και οι υπηρεσίες. Αφορούσαν δε ανειδίκευτους εργάτες γης και οικοδομής, έως σφαγείς και εργάτες σε παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, ανιματέρ, αλλά και εργάτες αεροδρομίων.

Τελικά, εγκρίθηκε η εισαγωγή 148.000 εργαζομένων από τρίτες χώρες, συν 20.000 θέσεις που καλύπτονται με διμερείς συμφωνίες με την Αίγυπτο και το Μπανγκλαντές, για τις κενές θέσεις εργασίας, ήτοι σχεδόν το 40% των αιτημάτων, που ανέρχονταν σε 379.165. Το 65% των αιτημάτων (246.000) έρχεται από τον πρωτογενή τομέα. Και είναι χαρακτηριστικό πως ενώ οι περισσότερες κενές θέσεις (168.000) είναι για εποχικούς εργαζομένους (για παράδειγμα, συγκομιδή φράουλας), εντοπίζονται και 70.000 κενά σε θέσεις εξαρτημένης εργασίας, δηλαδή πιο σταθερής δουλειάς στον πρωτογενή τομέα.

Τα κενά στον τουρισμό και στην εστίαση είναι 80.000, ενώ 12.000 εργατικά χέρια λείπουν από τις κατασκευές, που βρίσκονται σε άνθηση λόγω του Ταμείου Ανάκαμψης και των μεγάλων έργων που έχουν μπει σε τροχιά. Ενδιαφέρον είναι πως και στη βιομηχανία οι ελλείψεις εκτιμώνται σε περίπου 18.000 με 20.000, παρότι το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι φωνές και τα αιτήματα ενδέχεται να ξεπερνούν πλέον και τις 90.000. Βέβαια, στο υπουργείο Εργασίας εκτιμούν πως συνήθως τα αιτήματα είναι «φουσκωμένα». Στην οικοδομή, πάντως, οι εργάτες είναι δυσεύρετοι, ενώ οι περισσότεροι πρώην αλλοδαποί εργάτες (κυρίως από Αλβανία) τώρα έχουν γίνει εργολάβοι, ενώ οι υπόλοιποι έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μας. Αλλωστε, τα μεροκάματα στην Ελλάδα δεν απέχουν πλέον πολύ από αυτά της χώρας τους κι έτσι η αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής γίνεται σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Τεράστιες ελλείψεις παρατηρούνται, βέβαια, ακόμη και στα τεχνικά επαγγέλματα των υδραυλικών, ηλεκτρολόγων και γενικά των συντηρητών ή ακόμη και των τεχνιτών επισκευής οχημάτων. Αλλά και σε επίπεδο εξειδικευμένων ειδικοτήτων, σοβαρές ελλείψεις καταγράφονται σε ειδικευόμενους λογιστές – φοροτεχνικούς, πολύ δύσκολη είναι η εύρεση προγραμματιστών, ενώ ανάγκη καταγράφεται και για εξειδικευμένα στελέχη πληροφορικής. Περισσότερες από 9.000 θέσεις εκτιμάται πως λείπουν από τα σούπερ μάρκετ.

Από σχεδόν 400.000 αιτήματα για κάλυψη κενών θέσεων εργασίας από ξένους, το υπουργείο Εργασίας ενέκρινε το 40%.

Με δεδομένη την καταγραφή των αναγκών και τη διερεύνηση των αιτιών, η ΔΥΠΑ, όπως επισημαίνει στην «Κ» ο διοικητής της Σπύρος Πρωτοψάλτης, έχει επενδύσει:

α) Στο μεγαλύτερο πρόγραμμα κατάρτισης και επανακατάρτισης που έχει γίνει ποτέ στη χώρα, για απόκτηση και αναβάθμιση ψηφιακών και πράσινων δεξιοτήτων.

β) Στην ενίσχυση και αναβάθμιση της επαγγελματικής εκπαίδευσης και στην επικαιροποίηση των προγραμμάτων σπουδών και στον εκσυγχρονισμό των εργαστηρίων, αλλά και

γ) Σε νέες δράσεις και εργαλεία σύζευξης, όπως οι Ημέρες Καριέρας, η πλατφόρμα hotjobs, τα εργαστήρια συμβουλευτικής και η υπηρεσία MyDYPAlive, και το νέο ΑΙ matching tool που ετοιμάζεται με πόρους του Ταμείου Ανάκαμψης. Τέλος, συνεχίζονται τα προγράμματα επιδότησης νέων θέσεων εργασίας, μέσω των οποίων πάνω από 160.000 άνεργοι έχουν βρει δουλειά τα τελευταία τέσσερα χρόνια, ενώ και το 2024 θα δοθεί προτεραιότητα στις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης.

https://www.kathimerini.gr/economy/5627 ... ka-cheria/

[Προέλλην]

Ελληνική βιομηχανία: Αναζητά εργαζόμενους από τρίτες χώρες

Η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού περιλαμβάνεται στις κορυφαίες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα όχι μόνο οι τουριστικές και οι επιχειρήσεις εστίασης, αλλά και η βιομηχανία. Έρευνες φορέων της μεταποίησης που πραγματοποιήθηκαν το τελευταίο διάστημα δείχνουν ότι παρά τη μείωση της ανεργίας και την αύξηση της απασχόλησης συνταξιούχων, πολλές επιχειρήσεις δεν καταφέρνουν τελικά να καλύψουν τις κενές θέσεις εργασίας.

Ενδεικτικό είναι ότι ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ) ξεκίνησε πρόσφατα πρωτοβουλία για σύσταση ψηφιακής πλατφόρμας μέσω της οποίας θα μπορούν να έρχονται στη χώρα εργαζόμενοι από τρίτες χώρες προκειμένου να καλυφθούν κενά στην ελληνική βιομηχανία, η οποία αναμένεται να λειτουργήσει το επόμενο διάστημα.

Όπως επισημαίνει η πρόεδρος του ΣΒΕ, Λουκία Σαράντη, «όσον αφορά την προσέλκυση εργαζομένων από τρίτες χώρες, ο ΣΒΕ σχεδιάζει προσεκτικά – από κοινού με άλλους φορείς – μία καινοτόμα πλατφόρμα, αντίστοιχη του μοντέλου που έχει αναπτυχθεί για τους εργάτες γης. Πρόκειται για έναν ψηφιακό μηχανισμό που θα λειτουργεί ως σημείο «συνάντησης» της προσφοράς με τη ζήτηση και θα διασφαλίζει τη νομιμότητα όλων των διαδικασιών».

«Αυτή τη στιγμή», προσθέτει, «η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού είναι ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική βιομηχανία. Ιδίως στις περιοχές της περιφέρειας, εξαιτίας του δημογραφικού. Τα κενά δεν εντοπίζονται σε μερικές μόνο ειδικότητες, αλλά σε όλο το εύρος θέσεων και ειδικοτήτων. Δυστυχώς, πουθενά η ζήτηση δεν υπερκαλύπτεται από την προσφορά. Αν πρέπει να ξεχωρίσουμε ορισμένους τομείς, στους οποίους παρατηρείται μεγαλύτερη έλλειψη, αυτοί σίγουρα είναι ο τομέας της πληροφορικής και κατ’ επέκταση ειδικότητες, όπως η τεχνητή νοημοσύνη (ΑΙ) και τα στελέχη σε γραμμές παραγωγής. Παρόλο που ακούγεται πως η AI θα μειώσει συνολικά τις θέσεις εργασίας, σύμφωνα με μελέτες, θα υπάρξει αύξηση των εξειδικευμένων θέσεων εργασίας στον τομέα της ψηφιακής τεχνολογίας».

Σύμφωνα με μελέτη του ΣΕΒ και της ΕΥ για τη βιομηχανία που πραγματοποιήθηκε φέτος, η έλλειψη ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί το δεύτερο σημαντικότερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η μεταποίηση, μετά το ενεργειακό κόστος ενώ οι επιχειρήσεις εκτιμούν ότι θα είναι στην πρώτη θέση την επόμενη τριετία.

Οι ελλείψεις εντοπίζονται τόσο στα εξειδικευμένα στελέχη όσο και σε ανειδίκευτο προσωπικό ενώ οι αιτίες του περιγράφονται ως εξής: Καθώς οι έμπειροι εργαζόμενοι συνταξιοδοτούνται, υπάρχει σημαντική έλλειψη εισερχόμενων ταλέντων. Η έλλειψη αυτή, εκτός από τη γήρανση του πληθυσμού αντανακλά και την ιστορική πτώση της βιομηχανίας απέναντι σε κλάδους όπως ο τουρισμός, αλλά και τη σημαντική απόσταση που παραμένει, μεταξύ της εκπαίδευσης/κατάρτισης και της αγοράς εργασίας. Το απασχολούμενο ανθρώπινο δυναμικό στην ελληνική μεταποιητική βιομηχανία μειώθηκε από 560.550 το 2007, σε 334.500 το 2015, ενώ το 2022 αυξήθηκε σε περίπου 413.000. Επιπλέον, η ζήτηση για υψηλά καταρτισμένους επαγγελματίες πανεπιστημιακής εκπαίδευσης έχει αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, αλλά το φαινόμενο του brain drain, πολύ έντονο τα τελευταία χρόνια στην ελληνική πραγματικότητα, καθιστά όλο και πιο δύσκολη τη γεφύρωση του χάσματος δεξιοτήτων. Τέλος, η γεωγραφική τοποθεσία των εργοστασίων, που συχνά βρίσκονται μακριά από τα αστικά κέντρα, αποτελεί ένα επιπλέον εμπόδιο στην προσέλκυση εργαζόμενων.

Περαιτέρω, η ετήσια έρευνα του ΣΕΒ για τον «Σφυγμό του επιχειρείν» αναφέρει ότι οι επιχειρήσεις εκτιμούν ότι μπορούν να βελτιώσουν το εργασιακό περιβάλλον κυρίως μέσω αύξησης των οικονομικών απολαβών (67%), ευκαιριών συνεχούς ανάπτυξης και αναβάθμισης των γνώσεων και δεξιοτήτων του ανθρώπινου δυναμικού (61%) και στήριξης του προσωπικού σε κρίσιμες φάσεις της ζωής του (54%). Αναγνωρίζουν δηλαδή ότι η αύξηση μισθών είναι ο βασικός τρόπος για να προσελκύσουν το ταλέντο και κατ’ επέκταση να γίνουν πιο ανταγωνιστικές και οι υπόλοιπες, σημαντικές, δράσεις έπονται.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

[Λαχουρένιος]

Τσίπηδες.

[Προέλλην]

Τσίπηδες.

Noμίζω υπάρχουν δύο κύριες κατηγορίες, οι αρκετά κερδοφόροι τσίπηδες που προσπαθούν να βγάλουν απο την μύγα ξύγκι, και αυτοί που ο μόνος λόγος που παραμένουν ανοικτοί είναι η σκλαβιά των εργαζομένων τους. Η δεύτερη κατηγορία είναι συνήθως οι μεσαίες και μικρές αποκαλούμενες και επιχειρήσεις.

[Προέλλην]

Ακούμε και διαβάζουμε λοιπόν τον τελευταίο καιρό για έλλειψη εργατικών/υπαλληλικών χεριών. Παραπάνω είδαμε μέσες άκρες σε ποιούς τομείς. Ενδιαφέρον έχει να δούμε τώρα, το προφίλ των ΕΛ ανέργων. Βάζω ότι βρίσκω μέχρι στιγμής.

Κυρίως μιλάμε για γυναίκες και νέους κάτω των 25. Επίσης τα ποσοστά ανεργίας είναι μεγαλύτερα στην Βόρεια Ελλάδα.

Η εικόνα αυτή προκύπτει κυρίως επειδή η ανεργία μεταξύ των γυναικών στην Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσια σε σχέση με των ανδρών, των οποίων το σχετικό ποσοστό είναι σημαντικά χαμηλότερο από το συνολικό και κοντά στον μέσο όρο της Ευρωζώνης.

Συγκεκριμένα, τον Μάρτιο ανερχόταν στο 7,2% έναντι 6% στην Ευρωζώνη και ήταν χαμηλότερο από αρκετές χώρες της Ευρωζώνης - την Ισπανία που είχε το υψηλότερο (10,5%), τη Φινλανδία (8,7%), τη Λιθουανία (8,3%), την Εσθονία (7,9%) και τη Λετονία (7,6%).

Στις γυναίκες, το ποσοστό στην Ελλάδα ήταν 13,8% τον Μάρτιο και είχε μειωθεί λιγότερο από των ανδρών (ήταν 13,9% τον Φεβρουάριο και 14,6% τον Μάρτιο του 2023), ενώ ήταν το υψηλότερο στην Ευρωζώνη, πάνω και από την Ισπανία όπου διαμορφώθηκε στο 13,1%.

Στην Ευρωζώνη, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών ήταν 7%, δηλαδή δεν είχε σημαντική διαφορά σε σχέση με των ανδρών, και μάλιστα είχε αυξηθεί ελαφρά από πέρυσι τον Μάρτιο που ήταν στο 6,9%.

Στους νέους ηλικίας κάτω των 25 ετών, η ανεργία μειώθηκε στην Ελλάδα κατά 3,7 ποσοστιαίες μονάδες μέσα σε ένα χρόνο - στο 21,1% από 24,8 τον Μάρτιο του 2023 - αλλά ήταν η δεύτερη υψηλότερη στην Ευρωζώνη, όπου κατά μέσο όρο ανερχόταν στο 14,1%.

https://www.imerisia.gr/ergasia/92315_e ... andron-kai

Που οφείλεται το χάσμα λόγω φύλου στην ανεργία;

Το ποσοστό απασχόλησης κάθε κοινωνικής ομάδας οφείλεται τόσο σε παρατηρήσιμους παράγοντες (επίπεδο εκπαίδευσης, εμπειρία, οικογενειακή κατάσταση, κ.α.), όσο και σε μη-παρατηρήσιμους (διακρίσεις, εμπόδια ένταξης, προσωπικές προτιμήσεις, κ.α.).

Ένας βασικός παράγοντας συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό είναι η οικογενειακή κατάσταση. Στην Ελλάδα, οι ελεύθερες γυναίκες έχουν 3.5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι άνεργες από τις έγγαμες [9]. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με τη γενική τάση στις ανεπτυγμένες χώρες, όπου ο γάμος μειώνει την πιθανότητα εργασίας για τις περισσότερες γυναίκες [10]. Αντίθετα, είναι μια τάση που εμφανίζεται συχνά στις αναπτυσσόμενες χώρες, όπου η εργασία και των δύο φύλων είναι οικονομικά απαραίτητη.

Το επίπεδο εκπαίδευσης αυξάνει την πιθανότητα απασχόλησης, με τους κατόχους πτυχίου πανεπιστημίου να έχουν πολύ περισσότερες ευκαιρίες συμμετοχής στην αγορά εργασίας από τους απόφοιτους λυκείου. Η ηλικία, η περιοχή και τα χρόνια εμπειρίας αποτελούν επίσης σημαντικούς παράγοντες για την απασχόληση των γυναικών.

Ωστόσο, ακόμη και όταν όλοι οι παρατηρήσιμοι παράγοντες είναι ίσοι, ένα μεγάλο μέρος του χάσματος στην ανεργία παραμένει στατιστικά ανεξήγητο (82% [9]). Για παράδειγμα, μια γυναίκα που έχει το ίδιο επίπεδο εκπαίδευσης, τα ίδια χρόνια εμπειρίας, την ίδια οικογενειακή κατάσταση, κ.τ.λ με έναν άνδρα, εξακολουθεί να έχει πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα να παραμείνει άνεργη.

Το ανεξήγητο χάσμα οφείλεται στην παρουσία μη-παρατηρήσιμων παραγόντων. Ένας τέτοιος είναι οι προτιμήσεις και οι προσωπικές επιλογές. Οι γυναίκες τείνουν να αναζητούν θέσεις εργασίας με ευέλικτα ωράρια, μεγαλύτερη ασφάλεια, και κοντά στο σπίτι [11], περιορίζοντας τις επιλογές τους. Οι προτιμήσεις επηρεάζονται και από τη στάση της κοινωνίας απέναντι στους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων. Σε χώρες όπου ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού δηλώνει ότι συμφωνεί με την πρόταση “όταν οι δουλειές είναι ελάχιστες, θα πρέπει να γίνονται από τους άνδρες”, παρατηρείται μεγαλύτερο χάσμα [12].

Το ανεξήγητο χάσμα ερμηνεύεται μελετώντας τις κοινωνικοπολιτικές διαφορές μεταξύ χωρών. Στις περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης* δεν παρατηρείται διαφορά στην ανεργία μεταξύ ανδρών και γυναικών χωρίς παιδιά. Το χάσμα αρχίζει να εμφανίζεται από τα πρώτα στάδια της μητρότητας και εξαρτάται από τις κοινωνικές αντιλήψεις για τους ρόλους των δύο φύλων, καθώς και από τη διάρκεια της άδειας μητρότητας. Για παράδειγμα, στη Γερμανία, παρ’ όλο που οι γυναίκες χωρίς παιδιά έχουν 3 μονάδες μικρότερη ανεργία από τους άντρες, το χάσμα αυτό αντιστρέφεται με την γέννα του πρώτου παιδιού. Η Ελλάδα, η Ιταλία και η Ισπανία είναι οι μοναδικές εξαιρέσεις*, καθώς στις χώρες αυτές παρατηρείται διαφορά στην ανεργία ακόμη και πριν την απόκτηση παιδιών. Επιπλέον, η Ελλάδα ανήκει στις χώρες όπου μεγαλύτερο από το 50% των γυναικών δεν επιστρέφει ποτέ στο εργατικό δυναμικό μετά τη γέννα. [13].

https://greeceinfigures.com/anergia

[Προέλλην]

Η ανεργία πλήττει περισσότερο τους νέους

Οι νέοι διαχρονικά πλήττονται περισσότερο από την ανεργία. Το Νοέμβριο του 2020, το ποσοστό της νεανικής ανεργίας στην Ελλάδα έφτασε το 34%, δύο φορές πάνω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (17,5%). To ποσοστό αυτό είναι το δεύτερο χειρότερο στην Ευρώπη, μετά από την Ισπανία (40%).

Η είσοδος των νέων στην αγορά εργασίας χαρακτηρίζονταν ως προβληματική πολύ πριν την οικονομική κρίση του 2008. Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες, η νεανική ανεργία δεν θεωρούνταν μείζον πρόβλημα, με αποτέλεσμα να μην υιοθετούνται στοχευμένες πολιτικές για την αντιμετώπιση της [21] [22]. Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, με το ποσοστό της ανεργίας στην ηλικιακή ομάδα 15-24 να αυξάνεται από 20% το 2008, σε 61% το 2013.

Η ανεργία των νέων είναι μια πρόκληση που καλείται να αντιμετωπίσει η Ευρώπη στο σύνολο της. Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο στις μεσογειακές χώρες, οι οποίες παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά συνολικής ανεργίας και χαμηλούς ρυθμούς ανάπτυξης [23] . Αντιθέτως, σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αυστρία τα ποσοστά της νεανικής ανεργίας είναι κάτω από το 10%. Το γεγονός αυτό οφείλεται αφενός στο ότι διαθέτουν ισχυρότερες οικονομίες και αφετέρου στις κοινωνικές πολιτικές που υιοθετούν και στοχεύουν στην προστασία και στην ευημερία της νέας γενιάς [24]. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρόγραμμα δυαδικής επαγγελματικής εκπαίδευσης που συμβάλλει σημαντικά στην ομαλή μετάβαση των νέων από το σχολείο στην αγορά εργασίας [25] [21] [26]. Στη Γερμανία, το 60% των νέων που συμμετέχουν στα προγράμματα αυτα προσλαμβάνονται μόνιμα από τις επιχειρήσεις μετά την ολοκλήρωση τους [25].

Προφανέστατα η τεχνική επαγγελματική εκαπίδευση στην Ελλάδα νοσεί. Ποιός βγαίνει καταρτισμένος και έτοιμος για δουλειά απο Τεχνικά Λύκεια και ΙΕΚ; Μιλάμε για ιδρύματα τύπου φυλακές ανηλίκων ή χωματερές μαθητών που έβγαλαν Γυμνάσιο ή Λύκειο και δεν ξέρουν να κάνουν μια διαίρεση, όχι για εκπαιδευτήρια. Και φυσικά το πρακτικό κομμάτι τις εκπαίδευσης αυτής, είναι ασήμαντο σε διάρκεια και αστείο σε περιεχόμενο και εκτέλεση.

[Προέλλην]

Γιατί οι νέοι δυσκολεύονται να βρουν εργασία;

Στην αγορά οι νέοι μαθαίνουν ευκολότερα και γρηγορότερα, προσαρμόζονται πιο εύκολα στις πολιτικές των επιχειρήσεων, έχουν περισσότερες αντοχές, ενώ παράλληλα αποτελούν και φθηνό εργατικό δυναμικό [28]. Παρ’όλα αυτά είναι από τις λιγότερα ευνοημένες ομάδες, καθώς το κοινωνικό σύστημα τους έχει περιθωριοποιήσει και η είσοδος τους στην αγορά εργασίας είναι προβληματική [29].

Πολλές είναι οι αιτίες που συμβάλλουν στην αύξηση της νεανικής ανεργίας, με τη σημαντικότερη εξ αυτών να είναι η οικονομική κατάσταση της χώρας. Σε περιόδους που χαρακτηρίζονται από ύφεση, η ζήτηση εργασίας μειώνεται και η νεανική ανεργία είναι λιγότερο προστατευμένη. Αυτό οφείλεται κυρίως στην χαμηλή παραγωγικότητα των νέων, οι οποίοι εργάζονται για μικρό χρονικό διάστημα και δεν έχουν αποκτήσει την απαραίτητη εργασιακή εμπειρία και τις δεξιότητες που απαιτούνται από την αγορά. Επιπλέον, οι επιχειρήσεις είναι πιο πιθανό να αποδεσμεύσουν τους νεότερους σε ηλικία υπαλλήλους διότι αφενός έχουν επενδύσει λιγότερα χρήματα σε αυτούς (εκπαίδευση κτλ) και αφετέρου επειδή το κόστος των αποζημιώσεων τείνει να είναι χαμηλότερα [30].

Ένας ακόμα σημαντικός παράγοντας είναι οι αδύναμοι δεσμοί εκπαίδευσης και αγοράς εργασίας. Στην Ελλάδα πριν την κρίση, σε αντίθεση με άλλα αναπτυγμένα κράτη, το ποσοστό ανεργίας των αποφοίτων ανώτατης εκπαίδευσης ήταν περίπου ίσο με αυτό των αποφοίτων χαμηλής εκπαίδευσης [31]. Σημαντικές διαφοροποιήσεις παρατηρούνται, επίσης, μεταξύ των διαφόρων επιστημονικών πεδίων. Οι απόφοιτοι των οποίων οι σπουδές προσφέρουν τη δυνατότητα απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα έχουν περισσότερες πιθανότητες να βρουν εργασία σε σχέση με τους πτυχιούχους που κατά βάση απορροφώνται από το δημόσιο τομέα (ανθρωπιστικές επιστήμες, φυσική αγωγή και παιδαγωγικές σπουδές) [32] [33]. Παράλληλα, η μετάβαση από την εκπαίδευση στην αγορά είναι πιο αργή και λιγότερο αποτελεσματική στην Ελλαδα σε σχέση με την υπολοιπη Ευρώπη [22]. Ένας νέος στην Ελλάδα χρειάζεται περίπου 13 μήνες για να βρει την πρώτη του εργασία μετά το πέρας τον σπουδών του - δυο φορές περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Τέλος, οι νέοι στην Ελλάδα είναι περισσότερο εξαρτημένοι από τη γονική στέγη και τις λοιπές ευκολίες που παρέχει η οικογένεια, σε σχέση με τους τους νέους στην υπόλοιπη Ευρώπη [22]. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναζητούν εργασία γεωγραφικά όρια διαμονής της οικογένειας τους, περιορίζοντας τις επιλογές τους με αποτέλεσμα να επιμηκύνεται η περίοδος που μένουν άνεργοι.

[Προέλλην]

https://www.dypa.gov.gr/statistika?tab= ... etos&tab3=

H συντριπτική πλειοψηφία των εγγεγραμένων ανέργων (το 74% εξ αυτών) είναι άτομα με εκπαίδευση μόνο Γυμνασίου ή Λυκείου. Εντυπωσιακό και το 10% που δεν έχει βγάλει ούτε Γυμνάσιο.

Μιλάμε για χώρα με στρατιές εκατοντάδων χιλιάδων χωρίς επαγγελματικά προσόντα.

[Λαχουρένιος]

Ένας βασικός παράγοντας συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό είναι η οικογενειακή κατάσταση. Στην Ελλάδα, οι ελεύθερες γυναίκες έχουν 3.5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι άνεργες από τις έγγαμες [9].
https://greeceinfigures.com/anergia

Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Το λογικό θα ήταν να σταματούσαν να δουλεύουν μετά το πρώτο παιδί, όχι πριν.

Προφανέστατα η τεχνική επαγγελματική εκαπίδευση στην Ελλάδα νοσεί. Ποιός βγαίνει καταρτισμένος και έτοιμος για δουλειά απο Τεχνικά Λύκεια και ΙΕΚ; Μιλάμε για ιδρύματα τύπου φυλακές ανηλίκων ή χωματερές μαθητών που έβγαλαν Γυμνάσιο ή Λύκειο και δεν ξέρουν να κάνουν μια διαίρεση, όχι για εκπαιδευτήρια. Και φυσικά το πρακτικό κομμάτι τις εκπαίδευσης αυτής, είναι ασήμαντο σε διάρκεια και αστείο σε περιεχόμενο και εκτέλεση.

Στα ΙΕΚ κάτι γίνεται, τα ΕΠΑΛ είναι σκουπιδότοποι. Ας τα καταργήσουν και ας πάνε να δουλέψουν από τα 15 αφού δεν τους ενδιαφέρει το σχολείο. Καλό θα τους κάνει από το να αλητεύουν μέχρι τα 25 με το χαρτζιλίκι του μπαμπά.

[Προέλλην]

Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω. Το λογικό θα ήταν να σταματούσαν να δουλεύουν μετά το πρώτο παιδί, όχι πριν.

Προφανέστατα η τεχνική επαγγελματική εκαπίδευση στην Ελλάδα νοσεί. Ποιός βγαίνει καταρτισμένος και έτοιμος για δουλειά απο Τεχνικά Λύκεια και ΙΕΚ; Μιλάμε για ιδρύματα τύπου φυλακές ανηλίκων ή χωματερές μαθητών που έβγαλαν Γυμνάσιο ή Λύκειο και δεν ξέρουν να κάνουν μια διαίρεση, όχι για εκπαιδευτήρια. Και φυσικά το πρακτικό κομμάτι τις εκπαίδευσης αυτής, είναι ασήμαντο σε διάρκεια και αστείο σε περιεχόμενο και εκτέλεση.

Στα ΙΕΚ κάτι γίνεται, τα ΕΠΑΛ είναι σκουπιδότοποι. Ας τα καταργήσουν και ας πάνε να δουλέψουν από τα 15 αφού δεν τους ενδιαφέρει το σχολείο. Καλό θα τους κάνει από το να αλητεύουν μέχρι τα 25 με το χαρτζιλίκι του μπαμπά.

Έχω τελείως διαφορετική εικόνα. Στα περισσότερα κρατικά ΙΕΚ δεν γίνεται καθόλου μάθημα, στα δε ιδιωτικά ότι απόδοση και να έχεις δεν σε διώχνουν. Και στα δύο, οι εξετάσεις κρατικής πιστοποίησης είναι αστείες και σε καμία περίπτωση δεν διασφαλίζουν ότι ξέρεις στ αλήθεια την ύλη. Επίσης, το πρακτικό κομμάτι είναι επίσης αστείο. 1ον, είναι πολύ μικρό σε διάρκεια, και 2ον είναι εντελώς διαδικαστικό, χωρίς να υπάρχει κάποιο σαφές πλαίσιο και μεθοδολογία εκεί που θα κάνεις την πρακτική να μάθεις στ αλήθεια το επάγγελμα, στο 99,99% σε χρησιμοποιούν ως τζάμπα/φθηνό εργατικό δυναμικό, με αντάλλαγμα μιά τυπική βεβαίωση.
Η τεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα απλά δεν υφίσταται, μιλάμε για ανέκδοτο. Είναι κάτι που σε σημαντικό βαθμό πας να περάσεις 2-3 χρόνια για να λες ότι κάνεις κάτι και να καθυστερήσεις να γραφτείς μακροχρόνια άνεργος. Δουλειά απο Τεχνικά και ΙΕΚ βρίσκουν μόνο άτομα που παίρνουν την δουλειά του μπαμπά, ή κάποιοι ελάχιστοι που την ψάχνουν αρκετά χρόνια με τσιρακιλίκια (συνήθως απο πολύ φτωχές οικογένειες που έχουν συναίσθηση ότι αν δεν μάθουν κάτι θα πεινάσουν στ αλήθεια) και στο τέλος πιάνουν κάτι, κουτσά-στραβά και μαθαίνουν να πασαλείβουν.
Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε μισός τεχνίτης που να δουλεύει με ΕΛΟΤ, όλοι δουλεύουν με κόλπα, πατέντες, κάτι που είδαν απο τον σκιντζή μάστορα, κάτι που σκαρφίστηκαν και είναι κατά βάση λάθος, κτλ. Οι περισσότερες εγκαταστάσεις περνάνε απο τις κατά τόπους δνσεις γιατί απλά κανείς δεν τις ελέγχει στ αλήθεια, αρκεί έχουν μάθει την φάτσα σου, να σε έχουν συνηθίσει. Είναι η φάση, που πας πχ σε ηλεκτρολόγο και σε δίνει ένα μουσαντέντιο χαρτί για την εγκατάσταση στο σπίτι σου, χωρίς να έχει ελέγξει ποτέ και χωρίς να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Είναι απλά ένα χαρτί με μια υπογραφή, που χρειάζεσαι γραφειοκρατικά για να κάνεις κάτι.
Πολύ φοβούμαι ότι δεν έχεις συλλάβει ακόμη στην ολότητά του, σε τι χώρα ζείς. ΟΚ, σίγουρα είναι καλύτερα απο Μ. Ανατολή και Αφρική, ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα, αλλά δεν πλησιάζει η κατάσταση τα ανεπτυγμένα κράτη.