ενα καλο και σταθερο οικονομικο συστημα

[nemo]

ποιο κατα την γνωμη σας ειναι ή θα πρεπει να ειναι το αυριανο οικονομικο συστημα που δεν θα κινδυνευει
με καταρρευση επειδη θα το επιζητουν καποια τραστ για κερδοσκοπικους λογους ή παλι να τρεμει καθε φορα που
αλλαζουν οι γεωπολιτικες συνθηκες πχ αγγλια και γερμανια σημερα -μπορουμε ;-ειναι εφικτο να βρουμε
ενα σταθερο συστημα που να ειναι κυριαρχο για αιωνες για να μην χρειαζεται καθε μια εικοσαετια να αλλαζουμε
επαγγελματα;- τροπος του λεγειν ...με αυτο δεν λεω οτι το παγκοσμιο τραπεζικο συστημα απετυχε παταγωδως
αλλα ειδαμε οτι εχει και πολλες αδυναμιες αφου καθε τοσο θα χρειαζονται επανεκκινησεις ή πολεμους
-μη πει καποιος της κινας ή το ενταξει ειναι και αυτο που υπαρχει -γιατι δεν ειναι ενταξει -ουτε και της κινας
υπαρχουν και αλλα αλλα βαριεμαι να τα γραψω αφου τα σκεφθηκα ηδη

εχετε λυσεις; υπαρχουν λυσεις; ειστε ετοιμοι για αλλαγες; ή θα συνεχιζετε να αφηνεστε στις ορεξεις των σκοτεινων
κυκλων που σκεφτονται για σας χωρις εσας ;

[nemo]

Εθνομιμιδιακή Φιλοσοφική Κοινότητα
54 λ. ·
Τον τελευταίο καιρό με απασχόλησε εντόνως το ζήτημα της ιδεολογίας. Γενικότερα με προβλημάτισε το πως λειτουργεί η ιδεολογία και το πως επέρχεται η ιδεολογική "συσκότιση". Είναι ένα πρόβλημα κακής γνώσης, δηλαδή κακής πρόσληψης των ερεθισμάτων ή το πρόβλημα βρίσκεται βαθιά μέσα στην κοινωνική πραγματικότητα; Επίσης η ιδεολογική συσκότιση γίνεται εμφανής στο δημόσιο διάλογο. Αυτό λογικά έχει να μας πει πολλά για την λειτουργία της. Άλλωστε τα social media αποτελούν ένα τεράστιο εργαστήριο μελέτης της ιδεολογικής "συσκότισης".
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μια βασική κριτική που γίνεται στους φορείς και στους έχοντες ιδεολογία είναι ότι θα 'ρθουν αντιμέτωποι με ζητήματα του κοινωνικού γίγνεσθαι, τα οποία θα τα ερμηνεύσουν πάντα μέσα από ένα συγκεκριμένου ιδεολογικό πρίσμα. Αυτό ναι μεν μου προκαλεί μια δυσφορία, αλλά από την άλλη το κατανοώ. Όπως έχουμε πει δεν μπορούμε να μελετήσουμε το οτιδήποτε χωρίς να έχουμε ήδη μια συγκεκριμένη έποψη γύρω από το ζήτημα που μελετάμε. Πολύ χονδροειδώς, η θεωρία προηγείται πάντα της παρατήρησης. Θεωρώ ότι δεν πρέπει να πιστεύουμε αφελώς ότι ισχύει το αντίθετο. Π.χ η ιστορία μπορεί να μελετηθεί μόνο τμηματικά. Μελετάμε ένα κομμάτι της ιστορίας γύρω από μια συγκεκριμένη προβληματική. Μελετούμε ένα πτηνό πάντα γύρω από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία. Δεν μπορώ να μελετήσω "ολιστικά" ένα πτηνό. Θα μελετήσω το χρώμα των φτερών του, θα μελετήσω τις ουσίες που κυλάνε στο αίμα του, θα μελετήσω τον τόνο του κελαηδίσματος του ξεχωριστά. Επίσης όταν βγω μια βόλτα να περπατήσω και θέλω να παρατηρήσω τις αντιδράσεις των ανθρώπων, θα έχω πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μια συγκεκριμένη τάση που θέλω να παρατηρήσω. Αδυνατώ να πιστέψω ότι υπάρχει ολιστική παρατήρηση! Θα παρατηρήσω τι ακριβώς; Με ποιον τρόπο πιάνουν το τσιγάρο τους, με ποιον τρόπο τυλίγουν το κασκόλ τους γύρω από τον λαιμό τους; Ποια είναι η ένταση της φωνής τους όταν μιλάνε στο κινητό τους τηλέφωνο; Τι ακριβώς παρατηρώ; Παρατηρώ κάτι συγκεκριμένο, κάτι τμηματικό. Άλλα δε στέκομαι μόνο εκεί, έχω ήδη δημιουργήσει στο μυαλό μου ένα μεθοδολογικό "κόσκινο" ακόμα και για το ποιες παρατηρήσεις και κάτω από ποιες προϋποθέσεις αυτές οι παρατηρήσεις, είναι άξιες στο να τις υπολογίσουμε.
Αυτά που είπα πάνω κάτω βασίζονται στις θέσεις του Καρλ Πόππερ περί "τμηματικής μηχανικής". Μια αντίληψη που υπάρχει στις φυσικές επιστήμες και εναντιώνεται στην "ολιστική μηχανική" που ο Πόππερ θεωρεί ότι χαρακτήριζε την κοινωνιολογία της εποχής του(και την σημερινή ίσως;). Ο Πόππερ θα συνδέσει τον μεθοδολογικό ολισμό με τον ουτοπισμό και μετέπειτα με τον ιστορικισμό, στους οποίους θα ασκήσει δριμεία κριτική. Σε αυτά θα σταθούμε όταν μιλήσουμε για την επιστημολογία των κοινωνικών επιστημών. Θεωρώ ότι οι θέσεις του Πόππερ είναι αρκετά ανοιχτές σε κριτική.
Ο λόγος για τον οποίο έκανα αυτή την αναφορά στην τμηματική μηχανική είναι για να δείξω ότι η νεωτερική ιδεολογία λειτουργεί ως μια έποψη που μας καθοδηγεί εντός του κοινωνικού πεδίου. Αποτελεί μια τμηματική μορφή ανάλυσης του κοινωνικού επιστητού και δεν μπορεί να ολιστική! Νομίζω ότι αυτό αποτελεί μια πλάνη. Αν ήθελα να γίνω ακόμα πιο κυνικός θα υιοθετούσα την άποψη του Κονδύλη γύρω από την απόφαση. Η ιδεολογία φαίνεται ότι δεν έχει αξιώσεις αλήθειας, διότι πολύ απλά αυτό το πράγμα δεν υπάρχει. Είναι απλά ένα εργαλείο που δημιουργεί κοσμοεικόνες ικανές να καθοδηγήσουν το υποκείμενο ώστε να επιβιώσει και να μεγιστοποιήσει την ισχύ του μέσα στην άναρχη φύση. Παρόλα αυτά θα κρατήσω μια απόσταση από αυτή την θέση προς το παρόν και θα δεχθούμε ότι η ιδεολογία έχει να πει κάτι. Έχει μια χρησιμότητα πέρα από την δημιουργία κοσμοεικόνων.
Ζούμε άραγε σε μια μετα-ιδεολογική εποχή; Έχει περάσει η κοινωνία σε μια κατάσταση έμφασης σε αυτό που ο Πήτερ Σλότερνταϊκ ονομάζει "κυνικό Λόγος"; Με τον κυνικό Λόγο εννοούμε την αντιμετώπιση της ιδεολογίας με κυνικό τρόπο, καθώς γνωρίζουμε το πέπλο που ρίχνει πάνω από ένα κομμάτι της κοινωνικής πραγματικότητας. Θα αναρωτηθεί κάποιος τι το κακό έχει να αναγνωρίζεις ότι τα ιδεολογικά "γυαλιά" διαστρεβλώνουν την κοινωνική πραγματικότητα λόγω των παραμορφωτικών τους φακών; Εδώ μαρξιστές, αν και δεν θα πάρω την ευθύνη να χαρακτηρίσω τον Ζιζέκ μαρξιστή(νομίζω ούτε ο ίδιος δεν ξέρει τι είναι), σοσιαλιστές και στοχαστές που έχουν γαλουχηθεί με τα λακανικά διδάγματα θα εντοπίσουν το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται ότι η ιδεολογική αυταπάτη δομεί την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα. Ο Ζιζέκ θα αναφερθεί στον φετιχισμό που χαρακτηρίζει το εμπόρευμα και το πως οι σχέσεις εμπορευμάτων εκφράζουν κοινωνικές σχέσεις μεταξύ ανθρώπων. Κάτι που η αστική κοινωνική επιστήμη καλύπτει εδώ και δυο αιώνες.
Αυτή η διπλή αυταπάτη, δηλαδή η πεποίθηση των ανθρώπων ότι αναγνωρίζουν τον αποπροσανατολιστικό ρόλο της ιδεολογίας και η άγνοια τους για τον δομικό χαρακτήρα που έχει η ιδεολογία για την συγκρότηση της κοινωνικής πραγματικότητας, ο Ζιζέκ θα την αποκαλέσει «ιδεολογική φαντασίωση». Το πρόβλημα με αυτή την αυταπάτη δεν εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνεται η γνώση, αλλά στο ότι αποτελεί μια ασυνείδητη φαντασίωση που δημιουργεί την πραγματικότητα.
Σκοπός του συγκεκριμένου κειμένου δεν είναι να αποδημήσω τις θέσεις του Ζιζέκ και να χλευάσω τους υποστηρικτές μια τέτοιας θέσης περί ιδεολογικής φαντασίωσης(εντάξει λίγο μόνο). Σκοπός μου είναι να αναδείξω δυο πράγματα. 1)Την εμμονική έμφαση των μαρξιστών ή των θαυμαστών του Μαρξ στην ανάλυση της εμπορευματικής μορφής. Πρόκειται για ανάλυση που αφορά τα ζητήματα της αξίας του εμπορεύματος και 2) Τον σχεδόν ημιμυστικιστικό τρόπο ερμηνείας αυτής της μορφής, στον οποίο μπορεί να οδηγηθούν οι θαυμαστές της μαρξικής κριτικής. Οφείλουν να διασώσουν αυτό το τόσο κεντρικό πράγμα για την επιστημονική προσφορά του Μαρξ στην οικονομική και κοινωνική θεωρία. Αυτή η προσφορά του Μαρξ αποτελεί μια ιδεολογία, μια τμηματική ανάλυση του επιστητού, δίχως την οποία δεν μπορεί να υπάρχει επιστημονική κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας.
Έχω αναφερθεί ξανά σε αυτό. Η αξία στον Μαρξ φαίνεται να είναι μια σκοτεινή οντότητα, μια κρυμμένη μεταβλητή της οποίας η τιμή αποτελεί μια φαινομενική μορφή(Scruton 145-146: 2016) και οποιαδήποτε παρατήρηση έκαναν οι οικονομολόγοι στα τέλη του 19ου αιώνα για τους μαρξιστές είναι λανθασμένη, διότι δεν αντιλαμβάνονται αυτή την κρυφή "ουσία" που χαρακτηρίζει την εμπορευματική μορφή. Οι μαρξιστές και οι θαυμαστές του Μαρξ και της κριτικής του στην πολιτική οικονομία θα επιμείνουν σε αυτού του είδους την κριτική και δεν θα διστάσουν να χρησιμοποιήσουν και τον Λακάν για να ενισχύσουν την θεωρία. Πρόκειται για την διατήρηση του μαρξισμού μέσα από μια λακανική ημιμυστικιστική επίρρωση. Ο Ζιζέκ θα αναφερθεί στην στενότητα που χαρακτήριζε την κλασική πολιτική οικονομία, η οποία δεν μπορούσε να διακρίνει τα κρυμμένα μυστικά που καλύπτονται από την εμπορευματική μορφή που παρουσιάζεται στην αγορά. Εδώ είναι που τα ψυχαναλυτικά εργαλεία θα έρθουν στο προσκήνιο και ο Ζιζέκ φαίνεται να ταυτίζει(το διάβασα πολλές φορές μπας και κατανοώ κάτι λάθος) το όνειρο και το πως αυτό ερμηνεύεται από τον Φρόιντ και τον Λακάν, με το εμπόρευμα.
Κάπου εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα. Πως συγχέεται έμμεσα η δομή του ονείρου με αυτή του εμπορεύματος; Δεν ξέρω αν υπάρχει απάντηση. Πιο πολύ νομίζω ότι είναι μια προσπάθεια επίρρωσης μιας ψευδοθεωρίας, που έχει γίνει ήδη σμπαράλια με τις εργασίες του Καρλ Μένγκερ.
Αν θέλω να μείνει κάτι από αυτό το κείμενο, είναι το εξής. Η «ιδεολογία» είναι ένας τρόπος τμηματικής ανάλυσης του κοινωνικού επιστητού. Αποτελεί ουσιαστικά μια θεωρία που προηγείται της παρατήρησης. Ακόμα και αν αυτό το σύνολο αξιών δεν το ονομάσουμε ιδεολογία , αλλά σύνολο ιδεών ή σύνολο κανονιστικών προτύπων, δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό. Θεωρώ όμως ότι είναι δυνατή η ερμηνεία των κοινωνικών φαινομένων με την υιοθέτηση μιας αξιολογικής ελευθερίας, που δεν δέχεται τις ιδεολογίες της νεωτερικότητας. Θεωρώ τον νεωτερικό μηχανισμό της ιδεολογίας πρόβλημα. Νομίζω ότι είναι πρόβλημα όχι γιατί δομεί την πραγματικότητα. Θα διαφωνήσω με τον Ζιζέκ. Δεν είναι τυχαίο που ο Ζιζέκ, για να αιτιολογήσει το φαινόμενο της ιδεολογικής φαντασίωσης θα σταθεί ολοκληρωτικά στην ανάλυση της εμπορευματικής μορφής, μια στάση η οποία είναι υπερβολικά επισφαλής. Νομίζω ότι είναι πρόβλημα στην πρόσληψη της γνώσης και ότι ο Ζιζέκ κακώς «κάνει ένα βήμα πίσω» για να δει πιο καθαρά, αφού δεν υπάρχει κάτι για να δει. Αυτό είναι και ένα πρόβλημα που θέτω για να ανοίξει και το ζήτημα με την επιστημολογία των κοινωνικών επιστημών. Μπορώ να εισέλθω στην επιστημονική έρευνα των φυσικών επιστημών χωρίς μια θεωρία; Όχι γιατί δεν θα ξέρω που πατάω. Αυτή η θεωρία είναι θεωρία αξιών και κανονιστικών προτύπων; Προφανώς και είναι. Μάλιστα μπορούμε να πούμε ότι περικλείεται εντός της και μια μεταφυσική αντίληψη*. Μπορώ να εισχωρήσω στην κοινωνιολογική έρευνα και στον στοχασμό για θέματα πρακτικής φιλοσοφίας, δίχως ένα σύνολο αξιών και κανονιστικών προτύπων, δίχως μια θεωρία για την κοινωνία; Όχι και πάλι. Όμως πως έρχεται η ιδεολογική συσκότιση; Μπορώ να υιοθετήσω μια θεωρία «μη ιδεολογική»; Πιστεύω πως ναι, αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να κατανοήσουμε την ιδεολογία με το νεωτερικό της περιεχόμενο και το πως αυτή οδηγεί σε απόλυτη συσκότιση, όταν μιλάμε για την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Μήπως αυτή η ιδεολογική συσκότιση αφορά και τις φυσικές επιστήμες; Η έννοια της «αλήθειας» που κρύβεται μέσα σε όλα αυτά τα ζητήματα; Το θέμα είναι αν μπορώ να μιλήσω εν τέλει με προτάσεις που προσεγγίζουν την αλήθεια. Αν δεν υπάρχει αυτή η αλήθεια ή δεν δέχομαι ότι υπάρχει στο Είναι, τότε δεν μιλάω με όρους αλήθειας ή μη. Ζητάω να με ακούσουν για τον κόσμο, διότι λέω την αλήθεια **, απορρίπτοντας την ύπαρξη της αλήθειας***. Αυτό αποτελεί επιτελεστική αντίφαση και βαραίνει εντόνως τους μεταμοντέρνους, σκεπτικιστές, σχετικιστές και αποφασιοκράτες στοχαστές.
Ανοίγει μια σειρά θεμάτων που έχουν να κάνουν με το αν υπάρχει αλήθεια, αν μπορεί να εντοπιστεί, αν η αλήθεια της φύσης είναι η ίδια με την αλήθεια της κοινωνικής πραγματικότητας και το κατά πόσο η θεωρία που αναγκαστικά υιοθετώ πριν προβώ στην έρευνα ή τον στοχασμό αλλοιώνει την αλήθεια ή την συγκροτεί.
Υ.Γ Ξέρω ότι ίσως σας έπιασε πονοκέφαλος με αυτό το ποστ, γιατί αναμειγνύω μια πληθώρα θεμάτων. Αλλά να ξέρετε όλα αυτά συνδέονται. Ουσιαστικά αυτό το κείμενο αποτελεί μια αναφορά στην προβληματική αντίληψη του Ζιζέκ για την ιδεολογία και σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει ως προοίμιο για τα θέματα που θέλουμε να θίξουμε στο κοντινό μέλλον.
σ.σ.
*Τα επιστημονικά "παραδείγματα" πέρα από έναν συγκεκριμένο αριθμό καθολικά αποδεκτών επιστημονικών αποφάνσεων και ένα σύνολο μεθόδων και τεχνικών, περιλαμβάνουν επίσης και μια μεταφυσική στάση. Π.χ στο νευτώνειο παράδειγμα υπάρχει η θέση ότι ο φυσικός κόσμος μπορεί να ερμηνευθεί ως ένα μηχανικό σύστημα, που λειτουργεί μέσα από τους νόμους της κίνησης. Αυτό είναι καθαρή μεταφυσική!
** Η αλήθεια ως κοινωνικό κατασκεύασμα που π.χ παράγεται από μια σειρά περιορισμών για την παραγωγή και την ενίσχυση της εξουσίας (βλ. Φουκώ).
*** Η αλήθεια ως αποκάλυψη μέρους του Είναι

[Προέλλην]

[nemo]

εχω παρατηρησει οτι σχεδον παντου εχουν στεγνωσει απο ιδεες και οραματα -και εδω μια δοκιμη εκανα
και ιδου ο νυμφιος ο αγραμματος ο τενεκες ο κυπρινος ο πρησμένος απο τα συκα φανερωθηκε

τεσπα ας το αναλυσω και αυτο το μεγαλο λαθος του κασι και της χα και αναφερομαι πρωτίστως στον κασι
λογω της δημοτικοτητας που εχει ειναι οτι δεν εχει την λογικη να ασχοληθει με την οικονομια
γιατι μονο μεσω απο αυτην υπαρχει η πιθανοτητα να στεφθει βασιλιας στην χωρα των πιθήκων
καθεται στο δεντρακι του και συνεχιζει να φωναζει για τους λαθρο για τους κουληδες και συριζαιους
-που πας ρε καραμητρο ; τι τον νοιαζει τον πιθηκα τον ελληνα -ποσους λαθρο μαζευουν απο τα συνορα
και μιλα για την οικονομια πες ψεμματα ορκισου και ψεμματα πχ οτι σε τρια χρονια θα δωσεις δουλεια στον καθε
ελληνα και οτι θα παταξεις την διαφθορα πολιτικη και δικαστικη και ετοιμασε ενα οικονομικο πακετο για τους αδυναμους
τυπωσετο για να το διαβασει ο καθε καραβλαχος
και βγες με ενα χαμογελο και πες και ναζι θα γινουμε και φασιστες θα γινουμε και κομμουνιστες θα γινουμε
για να ξαναδωσουμε δυναμη σε αυτον τον τοπο και αστους μετα να τρεχουν

[Προέλλην]

κλανιδιάρη λεπόν, για να σωθεί ο τόπος, να πούμε

[nemo]

κλανιδιάρη λεπόν, για να σωθεί ο τόπος, να πούμε

δεν θα το κανει γιατι ειναι και αυτος κολλημενος -αυτο λεμε

αλλα τα τοσα λαθη που εχει το αρθρο δεν τα παρατηρησες ..ο κασι σε πειραξε