Το προσκλητήριο

[karhergr]

Το δομικό στοιχείο του ερωτευμένου νέου που πάσχει μέχρι τελικής συντριβής, όταν μαθαίνει για το γάμο της αγαπημένης του, απανάται σε διάφορες παραλλαγές εδώ και πολλούς αιώνες στην ποίηση και μουσική των ευρωπαϊκών λαών. Στο μεγάλο πραγματικά τραγούδι «Το προσκλητήριο» με τη φωνή του Μάκη Χριστοδουλόπουλου (σε στίχους Βαξαβανέλη Νίκου και μουσική του Ανδρέα Μέξα), ο ήρωάς μας, συντρίβεται απλά και μόνο στην θέα του προσκλητηρίου για τον γάμο της αγαπημένης του, με κάποιον άλλον. Οι στίχοι είναι ρωμαλέοι, σφριγηλοί και αποδίιδουν ακριβώς αυτό που επιδιώκεται, δηλαδή, τον πόνο:

Το προσκλητήριο μου έπεσε απ’ τα χέρια
όχι δε γίνεται, δεν είναι δυνατόν
εσύ που μου 'ταζες τον ουρανό, τ’ αστέρια
τώρα στο γάμο σου με θες να `μαι παρόν.

Μπρος στην εκκλησιά μια ακόμα μαχαιριά
θέλεις να μου δώσεις
Μπρος στην εκκλησιά ακόμα μια φορά
θες να με πληγώσεις.
Μπρος στην εκκλησιά, μπρος στην εκκλησιά
θες να με τελειώσεις.

Το προσκλητήριο κοιτάζω κι ένα δάκρυ
αργοκυλάει απ’ τα μάτια μου καυτό.
Που πήγε Θεέ μου η μεγάλη σου αγάπη
πως 'γιναν μίσος τα χιλιάδες σ’ αγαπώ.

Μπρος στην εκκλησιά μια ακόμα μαχαιριά
θέλεις να μου δώσεις.
Μπρος στην εκκλησιά ακόμα μια φορά
θες να με πληγώσεις.
Μπρος στην εκκλησιά, μπρος στην εκκλησιά
θες να με τελειώσεις.

Ανάλογο μοτίβο θα βρει κανείς και στους «Αρραβώνες» του Βασίλη Τερλέγκα, με μόνη διαφορά ότι ο πρωταγωνιστής θέλει να πάει ακάλεστος, απρόσκλητος στον αρραβώνα της αγαπημένης του (για να δώσει την τελική μάχη ή απλά λόγω μιας ακατανίκητης διάθεσης για αυτοτιμωρία), ή στο περίφημο πια ηπειρώτικο δημοτικό, «στης Πικροδάφνης τον Ανθό», όπου τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά, αφού ο ερωτευμένος άτυχος νέος πηγαίνει (ευτυχώς στο όνειρό του), όχι μόνο στο γάμο της κοπέλας που λατρεύει, αλλά, είναι και ... κουμπάρος.

Σε ένα όμορφο γερμανικό χωριό, παντρεύεται η πανέμορφη Γκρέτα με τον Χανς. Ο ερωτευμένος Πέτερ, συντρίβεται μέχρι θανάτου, βλέποντας νύφη την Γκρέτα, το αντικείμενο της αγάπης του. Στο μεγάλο ποίημα του Ερρίκου Χάινε, «Der Arme Peter» (Ο φτωχούλης Πέτρος), ο ήρωάς μας, από γελοίος, κακομοίρης και παρίας του χωριού και της τελετής, αναδεικνύεται μέσα σε λίγους στίχους, σε μια ανεπανάληπτη τραγική φιγούρα:

Έχει τον θησαυρό του απολέσει,
Γι' αυτόν το μνήμα η πιο καλή είναι θέση.
Καλύτερα τα μάτια του να κλείσει,
Να κοιμηθεί ως τη Στερνή την Κρίση (μετάφραση Λένια Ζαφειροπούλου).

Dietrich Fischer-Dieskau; "Der arme Peter"; Robert Schumann:

Και επειδή πάντα είναι απαραίτητη και η αποδόμηση, για όσους δεν είχαν την τύχη να φτάσουν (ακόμα και αν προσπάθησαν) στο αντικείμενο της αγάπης τους, να μην τοποθετήσουν τον εαυτό τους άκριτα και βιαστικά, στη χορεία (στην θλιβερή χορεία) των αποτυχημένων και περιφρονημένων εραστών. Πέρα από το γεγονός ότι δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος για τον έρωτα, υπάρχουν και άλλοι δρόμοι, όπως αυτός της αναχώρησης, της δημιουργίας ή ακόμα και της περιπέτειας. Θα μπορούσε ο Πέτερ (Πέτρος) και ο κάθε Πέτρος, να πει ένα απλό «να πάει να γαμηθεί η καριόλα, τι του βρήκε του μαλάκα» και μάλιστα να συμμετάσχει στην όλη γιορτή. Και όπως γράφει σε ένα ποίημα ο μέγας Τέοντορ Στορμ,

Ακόμα κι αν κάποτε θρηνεί η καρδιά -
άσε ν' ακουστεί το τσούγκρισμα των ποτηριών!
Το ξέρουμε δα, μια δίκαιη καρδιά
δεν μπορούν ποτέ να τη σκοτώσουν.

[Adminović]

Μου θύμισες τον Γιώργη τώρα, κολλητό από το λύκειο, που του έριξε χυλόπιτα μία και έβαζε συνέχεια αυτό το τραγούδι..

[Λαχουρένιος]

Ενδιαφερουσα η αναρτηση σου γιατρε. Θα σταθω στην τελευταια σου παραγραφο.

Η τεχνη και ειδικα η ελληνικη μουσικη (αν μπορεις να πεις τεχνη τα σημερινα ελληνικα σκυλαδικα) εχουν κανει μεγαλο κακο στο πως βλεπει και βιωνει ο κοσμος τον ερωτα.

Καλλιεργειται στους ακροατες μια εντυπωση οτι ο ερωτας ειναι κατι απο το οποιο εξαρταται ολη η ζωη σου και πρεπει να πηδηξεις απο το παραθυρο αμα δεν σου κατσει ή σε χωρισει το αντικειμενο του ερωτα σου.

Σπανια θα βρεις στην ελληνικη μουσικη παραδειγματα οπου υμνειται ενα υγιες ερωτικο ενδιαφερον ή μια υγιης σχεση οπου και οι δυο περνανε καλα χωρις να αλληλοεξαρτωνται συναισθηματικα.

Μπορει να φαινεται ασημαντο αλλα μεγαλο μερος των προσδοκιων μας σχετικα με τον ερωτα διαμορφωνονται απο την τεχνη οχι απο την ζωη.

Αντιστοιχες νοοτροπιες βρισκει κανεις και στο σινεμα, την τηλεοραση και την λογοτεχνια, τοσο εγχωρια οσο και παγκοσμια. Νομιζω ομως πως η ελληνικη μουσικη συγκεκριμενα ειναι αισθητα πιο κλαψιαρικη στο κομματι αυτο απο την αμερικανικη και αγγλικη.

[Εθνικοκοινωνιστης]

Ενδιαφερουσα η αναρτηση σου γιατρε. Θα σταθω στην τελευταια σου παραγραφο.

Η τεχνη και ειδικα η ελληνικη μουσικη (αν μπορεις να πεις τεχνη τα σημερινα ελληνικα σκυλαδικα) εχουν κανει μεγαλο κακο στο πως βλεπει και βιωνει ο κοσμος τον ερωτα.

Καλλιεργειται στους ακροατες μια εντυπωση οτι ο ερωτας ειναι κατι απο το οποιο εξαρταται ολη η ζωη σου και πρεπει να πηδηξεις απο το παραθυρο αμα δεν σου κατσει ή σε χωρισει το αντικειμενο του ερωτα σου.

Σπανια θα βρεις στην ελληνικη μουσικη παραδειγματα οπου υμνειται ενα υγιες ερωτικο ενδιαφερον ή μια υγιης σχεση οπου και οι δυο περνανε καλα χωρις να αλληλοεξαρτωνται συναισθηματικα.

Μπορει να φαινεται ασημαντο αλλα μεγαλο μερος των προσδοκιων μας σχετικα με τον ερωτα διαμορφωνονται απο την τεχνη οχι απο την ζωη.

Αντιστοιχες νοοτροπιες βρισκει κανεις και στο σινεμα, την τηλεοραση και την λογοτεχνια, τοσο εγχωρια οσο και παγκοσμια. Νομιζω ομως πως η ελληνικη μουσικη συγκεκριμενα ειναι αισθητα πιο κλαψιαρικη στο κομματι αυτο απο την αμερικανικη και αγγλικη.

φιλε ο μεσος ελληναρας γαλουχειται με μουνοδουλικα κλαψοτραγουδα τυπου καζαντιδη και τωρα κιαμου-οικονομοπουλου

περασε η εποχη του ρομαντισμου

['71]

Ενδιαφερουσα η αναρτηση σου γιατρε. Θα σταθω στην τελευταια σου παραγραφο.

Η τεχνη και ειδικα η ελληνικη μουσικη (αν μπορεις να πεις τεχνη τα σημερινα ελληνικα σκυλαδικα) εχουν κανει μεγαλο κακο στο πως βλεπει και βιωνει ο κοσμος τον ερωτα.

Καλλιεργειται στους ακροατες μια εντυπωση οτι ο ερωτας ειναι κατι απο το οποιο εξαρταται ολη η ζωη σου και πρεπει να πηδηξεις απο το παραθυρο αμα δεν σου κατσει ή σε χωρισει το αντικειμενο του ερωτα σου.

Σπανια θα βρεις στην ελληνικη μουσικη παραδειγματα οπου υμνειται ενα υγιες ερωτικο ενδιαφερον ή μια υγιης σχεση οπου και οι δυο περνανε καλα χωρις να αλληλοεξαρτωνται συναισθηματικα.

Μπορει να φαινεται ασημαντο αλλα μεγαλο μερος των προσδοκιων μας σχετικα με τον ερωτα διαμορφωνονται απο την τεχνη οχι απο την ζωη.

Αντιστοιχες νοοτροπιες βρισκει κανεις και στο σινεμα, την τηλεοραση και την λογοτεχνια, τοσο εγχωρια οσο και παγκοσμια. Νομιζω ομως πως η ελληνικη μουσικη συγκεκριμενα ειναι αισθητα πιο κλαψιαρικη στο κομματι αυτο απο την αμερικανικη και αγγλικη.

φιλε ο μεσος ελληναρας γαλουχειται με μουνοδουλικα κλαψοτραγουδα τυπου καζαντιδη και τωρα κιαμου-οικονομοπουλου

περασε η εποχη του ρομαντισμου

Γιατί τέτοιο μίσος με καζαντζίδη ρε συντρόφια;Δεν υπήρξε πιο λαϊκός τραγουδιστής που ξεκίνησε πραγματικά από το 0 και η δεξιά τον κυνήγησε όσο κανέναν άλλο.Λίγος σεβασμός.

[Ραν ταν πλαν]

Αυτό το θέμα διαψεύδει κατηγορηματικά όσους υποστηρίζουν ότι ο μαρξισμός δεν είναι ολοκληρωμένη κοινωνικο-πολιτικο-οικονομική και βαθιά φιλοσοφική κοσμοθεωρία, αναδεικνύοντας περίτρανα και πέρα από κάθε αμφισβήτηση το ότι ταξικότητα υπάρχει ακόμα και στη βαριά καψούρα.