ΜΝΗΣΙΠΗΜΩΝ ΠΟΝΟΣ

[Στύγιος]

[κουλούρι Θεσσαλονίκης]

Lost Bodies & Ολια Λαζαρίδου - Πορτοκαλιά
(στίχοι Μ. Σαχτουρης)

Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου!
Τι θλιβερός χειμώνας!
Ένα πορτοκαλί μεσοφόρι κρέμεται, ένα ροζ ξεσκονόπανο και βρέχει.
Ένας γέρος κοιτάζει μέσ’ απ’ το τζάμι.
Ένα ξερό δέντρο, ένα
φως αναμμένο χρώμα πορτοκαλιού.
Ένα δέντρο με πορτοκάλια
πιο πέρα.
Και το κορίτσι αναποδογυρισμένο και το φλιτζάνι
σπασμένο κι όλοι, Θε μου, να κλαίνε να κλαίνε να κλαίνε
Κι ύστερα χρήματα χρήματα χρήματα πολλά.
Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου! Τι θλιβερός χειμώνας, Θε μου!
Τι θλιβερός χειμώνας.

Βρέχει όπως και στο προηγούμενο ποίημα την Πορτοκαλιά.
Μια γυναίκα μ’ έναν καθρέφτη και κάτι σύρματα προσπαθεί να κρατήσει τα χρόνια.
Όμως τα χρόνια φεύγουν
τα σύρματα μπαίνουν βαθιά μέσα στα μάγουλά της
τα ξεσκίζουν τρέχουν αίματα
ενώ ένα άγριο χέρι με μια κιμωλία πηγαινοέρχεται
και βάφει τα μαλλιά της άσπρα.

[Στύγιος]

[Στύγιος]

[κουλούρι Θεσσαλονίκης]

Φωτεινή Βελεσιώτου - Πόσο Πονάει Η Καρδιά

Η αγάπη έφυγε νωρίς κι αυτή η φωνή της λογικής πως με σκοτώνει
Γιατί το δάκρυ της καρδιάς μέσα σε μια ψυχρή ματιά παγώνει
Έχω έναν κόμπο στο λαιμό γιατί όσα ήθελα να πω, δεν είπα
Τώρα για ποιόν θα τραγουδώ, δεν έχω κάποιον να του πω μια καληνύχτα

Πόσο πονάει η καρδιά που έχει μάθει ν' αγαπά μόνο εσένα
Πόσο πονάει η καρδιά που έχει μάθει να χτυπά μόνο για σένα
Πόσο πονάει το φιλί όταν χωρίζει μια ζωή στα δύο
Πόσο πονάει το γιατί, γιατί να γίνει το μαζί αντίο

Αυτή τη νύχτα η σιωπή έχει ανοίξει μια πληγή που με ματώνει
Γιατί τα λάθη της καρδιάς όποιος τα κάνει στη ζωή τα μετανιώνει
Έχω έναν κόμπο στο λαιμό γιατί όσα ήθελα να πω δεν είπα
Τώρα για ποιόν θα τραγουδώ δεν έχω κάποιον να του πω μια καληνύχτα

[κουλούρι Θεσσαλονίκης]

Nalyssa Green - Πάλι Καλά

χάραξα νέες βαθιές λωρίδες γης
σ’ όλους τους δρόμους της πόλης αυτής
την είδα από χιλιάδες οπτικές, από ψηλά από μέσα
και με φύση και χωρίς

κι όλο περνάνε κάτι άσπρα γαμωσμάρτ
και κάτι πλάτες που θυμίζουν τη δική σου
πάλι καλά που ακόμα δε σε ξέρω
σκέψου αν σ’ ήξερα
πόσο ακόμα θα μπορούσα να αγαπήσω

μα μη μ’ ακούς όλο ψέματα λέω
προσποιούμαι πως νιώθω κι εγώ
γιατί αν αποφασίσω το αντίθετο
θα σπάσει αυτή η καρδιά και θ’ αδυνατώ να ζήσω
και όλο αδυνατίζω, ξεχνάω να φάω
αποσπούμαι, τα πάντα ξεχνάω

κι έχω ξεχάσει το δικό σου άσπρο σμαρτ
και το πως μοιάζει η πλάτη η δική σου
πάλι καλά που πλέον δε με νοιάζει
σκέψου αν μ’ ένοιαζε
πόσο ακόμα θα μπορούσα ν’ αγαπήσω

κι όλο περνάνε κάτι άσπρα γαμωσμάρτ
και κάτι πλάτες που θυμίζουν τη δική σου
πάλι καλά που ακόμα δε σε ξέρω
σκέψου αν σ’ ήξερα
πόσο ακόμα θα μπορούσα να αγαπήσω

[Στύγιος]

[Στύγιος]

[Στύγιος]

[Στύγιος]